Главная
Регистрация

Вход
ՀԱՅԵՐ ՄԻԱՑԵՔ
Приветствую Вас Гость | RSSЧетверг, 2017-08-17, 11.39.19
[ Новые сообщения · Участники · Правила форума · Поиск · RSS ]
Страница 1 из 11
Forum » ARMENIA » ՀԱՅ ԺՈՂՈՎՐԴԱԿԱՆ ՀԵՔԻԱԹՆԵՐ » Հովհաննես Թումանյան (Հեքիաթներ) (ՍՈՒՏԱՍԱՆԸ)
Հովհաննես Թումանյան (Հեքիաթներ)
NvardДата: Воскресенье, 2010-11-14, 22.15.13 | Сообщение # 1
Полковник
Группа: Глобал модератор
Сообщений: 333
Статус: Offline
Լինում է, չի լինում մի թագավոր։ Էս թագավորը իր երկրումը հայտնում է.

«Ով էնպես սուտ ասի, որ ես ասեմ՝ սուտ է, իմ թագավորթյան կեսը կտամ նրան»։

Գալիս է մի հովիվ։ Ասում է.

— Թագավորն ապրած կենա, իմ հերը մի դագանակ ուներ, որ էստեղից մեկնում էր, երկնքում աստղերը խառնում։

— Կպատահի՛,— պատասխանում է թագավորը։— Իմ պապն էլ մի չիբուխ ուներ, մի ծերը բերանին էր դնում, մյուս ծերը մեկնում, արեգակիցը վառում։

Ստախոսը գլուխը քորելով դուրս է գնում։

Գալիս է մի դերձակ։ Ասում է.

— Ներողությո՛ւն, թագավո՛ր, ես վաղ պիտի գայի, ուշացա։ Երեկ շատ անձրև եկավ, կայծակները տրաքեցին, երկինքը պատռվեց, գնացել էի կարկատելու։

— Հա՜, լավ ես արել,— ասում է թագավորը,— բայց լավ չէիր կարկատել. էս առավոտ մի քիչ անձրև թափվեց։

Սա էլ է դուրս գնում։

Ներս է մտնում մի աղքատ գյուղացի, կոտը կռնատակին։

— Դո՞ւ ինչ ես ուզում, ա՛յ մարդ,— հարցնում է թագավորը։

— Ինձ մի կոտ ոսկի ես պարտ, եկել եմ տանեմ։

— Սի կոտ ոսկի՞,— զարմանում է թագավորը։— Սո՛ւտ ես ասում, ես քեզ ոսկի չեմ պարտ։

— Թե որ սուտ եմ ասում, թագավորությանդ կեսը տուր։

— Չէ՛, չէ՛, ճշմարիտ ես ասում,— խոսքը փոխում է թագավորը։

— Ճշմարիտ եմ ասում՝ մի կոտ ոսկին տուր։

 
NvardДата: Понедельник, 2010-11-15, 00.41.53 | Сообщение # 2
Полковник
Группа: Глобал модератор
Сообщений: 333
Статус: Offline
ЛЖЕЦ

Было ли, не было - жил один царь. Объявил этот царь по всей стране:

- Если кто придумает такую небылицу, что я скажу: “Это ложь”, тому я отдам половину своего царства.

Приходит пастух. Говорит:

- Долгой жизни царю! У моего отца была дубинка, которой он доставал до неба и перемешивал звезды.

- А что тут удивительного? - отвечает царь. - У моего деда была трубка, так он бывало один конец возьмет в рот, а другим прикуривает от солнца.

Пастух почесал в затылке и ушел.

Приходит портной. Говорит:

- Уж ты прости меня, царь, собирался я прийти раньше, да запоздал. Вчера сильный дождь шел, гроза разразилась, и молнией разорвало небо. Так я ходил зашивать его.

- Хорошее дело сделал, - говорит царь. - Только зашил ты непрочно - сегодня утром опять дождик моросил.

Ушел и портной ни с чем.

Входит бедняк-крестьянин, а подмышкой у него мера.

- Тебе чего надо? - спрашивает царь.

- Ты мне должен меру золота, вот я и пришел за ним.

- Меру золота? Ложь это! Не должен я тебе никакого золота!

- А раз это ложь, отдавай мне половину царства!

- Нет-нет, правду ты говоришь, - хотел вывернуться царь.

- Если правду говорю - отсыпай меру золота.

Перевод с армянского Я.Хачатрянца

 
Forum » ARMENIA » ՀԱՅ ԺՈՂՈՎՐԴԱԿԱՆ ՀԵՔԻԱԹՆԵՐ » Հովհաննես Թումանյան (Հեքիաթներ) (ՍՈՒՏԱՍԱՆԸ)
Страница 1 из 11
Поиск:

ПРОЙДИТЕ РЕГИСТРАЦИЮ ЧТОБА НЕ ВИДЕТЬ РЕКЛАМУСайт создан в системе uCoz