Главная
Регистрация

Вход
ՀԱՅԵՐ ՄԻԱՑԵՔ
Приветствую Вас Гость | RSSЧетверг, 2021-06-24, 13.35.14
[ Новые сообщения · Участники · Правила форума · Поиск · RSS ]
Forum » ARMENIA » ՀԱՅ ԳՐԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ. Армянская Литература. » Պարույր Սևակ, 1924-1971
Պարույր Սևակ, 1924-1971
AdminДата: Понедельник, 2009-12-14, 11.15.14 | Сообщение # 1
Генерал-полковник
Группа: A D M I N
Сообщений: 1797
Статус: Offline
Մոր ձեռքերը

Այս ձեռքերը` մո՜ր ձեռքերը,
Հինավուրց ու նո՜ր ձեռքերը...
Ինչե՜ր ասես, որ չեն արել այս ձեռքերը...
Պսակվելիս ո՜նց են պարել այս ձեռքերը`
Ի՜նչ նազանքով ,
Երազանքո՜վ՜:
Ինչե՜ր ասես, որ չեն արել այս ձեռքերը...
Լույսը մինչև լույս չեն մարել այս ձեռքերը,
Առաջնեկն է երբ որ ծնվել,
Նրա արդար կաթով սնվել:
Ինչե՜ր ասես, որ չեն արել այս ձեռքերը...
Զրկանք կրել, հոգս են տարել այս ձեռքերը
Ծով լռությա՜մբ,
Համբերությա՜մբ,
Ինչե՜ր ասես, որ չեն արել այս ձեռքերը...
Երկինք պարզված սյուն են դառել այս ձեռքերը,
Որ չփլվի իր տան սյունը`
Որդին կռվից դառնա տունը:
Ինչե՜ր ասես, որ չեն արել այս ձեռքերը...
Մինչև տատի ձեռք են դառել այս ձեռքերը,
Այս ձեռքերը` ուժը հատած,
Բայց թոռան հետ նոր ուժ գտած...
Քար են շրջել, սար են շարժել այս ձեռքերը...
Ինչե՜ր, ինչե՜ր, ինչեր չարժեն այս ձեռքերը`
Նուրբ ձեռքերը,
Սո՜ւրբ ձեռքերը:

...Եկեք այսօր մենք համբուրենք որդիաբար
Մեզ աշխարհում ծնաց, սնած,
Մեզ աշխարհում շահած, պահած,
Մեզնից երբեք չկշտացած,
Փոշի սրբող, լվացք անող,
Անվերջ դատող, անվերջ բանող
ա'յս ձեռքերը`
Տհող որ ճաքած ու կոշտացած,
Բայց մեզ համար մետաքսի պես
խա՜ս ձեռքերը...

30. X. 1955




Հայաստան ասելիս աչքերս լցվում են
Հայաստան ասելիս թևերս բացվում են
Չգիտեմ ինչու է այդպես
 
AdminДата: Понедельник, 2009-12-14, 14.30.26 | Сообщение # 181
Генерал-полковник
Группа: A D M I N
Сообщений: 1797
Статус: Offline
ԵՍ ԿԱՐԾՈՒՄ ԵՄ
Ես կարծում եմ. երբ խոր վերքից
Մարդ ժպտում է համառությամբ,
Այդ ժպիտը վերջ ի վերջո
Վերածվում է ծամածռության...

Ես կարծում եմ. երբ որ ջուրը
Վարարում է, ելնում ափից,
Թույլտըվություն չի վերցընում
Իրեն հսկող նեղ քարափից...

Ես կարծում եմ. պաղն ավելի
Լավ ես զգում ամռան շոգին,
Դողն ավելի լավ ես զգում
Ձմռան բքին...

Հողն ավելի լավ ես զգում
Այն ժամանակ,
Երբ նա հանկարծ տատանվում է
Քո ոտքի տակ...



Հայաստան ասելիս աչքերս լցվում են
Հայաստան ասելիս թևերս բացվում են
Չգիտեմ ինչու է այդպես
 
AdminДата: Понедельник, 2009-12-14, 14.30.55 | Сообщение # 182
Генерал-полковник
Группа: A D M I N
Сообщений: 1797
Статус: Offline
ՄԻ ՄՈՌԱՑԻՐ
Մի' մոռացիր, որ շատ հաճախ, ցանկալի'ս,
Երբ հույս ցանում ու հավատ են շաղ տալիս,
Չի՜ կանաչում:
Հիշի'ր, որ միշտ ուշանում է ցանկալին,
Իսկ երբեմն էլ, իր ոտքով է երբ գալիս,
Չե՜ն ճանաչում...

ԿԱՄ ՀԵՌԱՑԻՐ, ԿԱՄ ԱՐԻ
Ի՞նչ ես տանջում. կամ թու'յլ եղիր,
կամ արի' -
Կամ հեռացի՜ր, ընդմիշտ գնա՜,
կամ արի':
Թե չե ՝ այդպես դու նման ես
չփլված,
Բայց ուր որ է գլխիս թափվող
կամարի:

ԵՍ ՔՈ ՄԱՍԻՆ
Ես քո մասին
Արդյոք ի՞նչ եմ մտածում:
Ես քո մասին
Ախար ի՜նչ չեմ մտածում,
Բայց թերևըս
Ամենից շատ ՝ մտովին
Կորուստներս է,
Որ հաշվում եմ գտածում:



Հայաստան ասելիս աչքերս լցվում են
Հայաստան ասելիս թևերս բացվում են
Չգիտեմ ինչու է այդպես
 
AdminДата: Понедельник, 2009-12-14, 14.31.15 | Сообщение # 183
Генерал-полковник
Группа: A D M I N
Сообщений: 1797
Статус: Offline
ՈՒԹՆՅԱԿՆԵՐԻՑ

Իմ սրտի սյունը
Տեղից խախտել են...
Իմ տան սրբերը
ՈՒ՞ր են - գաղթել են...
Փառք ու հաղթանակ
Իզու՜ր մաղթեցին,-
Չգիտեմ՝ ովքեր.
Բայց ինձ հաղթել են...



Հայաստան ասելիս աչքերս լցվում են
Հայաստան ասելիս թևերս բացվում են
Չգիտեմ ինչու է այդպես
 
AdminДата: Понедельник, 2009-12-14, 14.32.14 | Сообщение # 184
Генерал-полковник
Группа: A D M I N
Сообщений: 1797
Статус: Offline
ԳԻՐՔ ՊԱՐՈՒՅՐ ՍԵՎԱԿԻ ՄԱՀՎԱՆ ԱՌԵՂԾՎԱԾԻ ՄԱՍԻՆ
Այսօր «Ուրբաթ» ակումբում տեղի ունեցավ հրապարակախոս, արձակագիր Սերգեյ Գալոյանի «Պարույր Սևակ. զուտ սովետական սպանություն» գրքի շնորհանդեսը: Հեղինակը նշեց, որ այս գիրքը Սևակի կենսագրության նորովի մեկանաբանությունն է, որտեղ ներկայացված են հայտնի և նորահայտ փաստաթղթեր:

«Դրանք թույլ են տալիս ավելի հստակ պատկերացնել, թե ինչպիսի դաժան պայմաններում է ապրել և ստեղծագործել 20-րդ դարի մեծագույն բանաստեղծներից մեկը»,-ասաց հեղինակը: Ս.Գալոյանի խոսքով, բանաստեղծի եղերական մահվանից հետո այնքան շատ հուշագիրներ և բարեկամներ հայտնվեցին, այնքան շատ փաստաթղթեր, վկայագրեր լույս աշխարհ եկան, որ խառնաշփոթ է ստեղծվել: Այս գրքում զետեղված կենսագրական փաստերը տրամադրել է Պարույր Սևակի որդին` Արմեն Ղազարյանը:

Ս. Գալոյանի համոզմամբ, Պ.Սևակի կենսագրությունը բազմաթիվ խորհրդավոր և փակ էջեր ունի: Հեղինակը փորձել է գրքում ներկայացնել բանաստեղծի կյանքի այդ էջերը: Ի դեպ, Ս. Գալոյանը պատրաստվում է 2-3 ամսից հրատարակել «Պարույր Սևակ. զուտ սովետական սպանություն» գրքի 2-րդ հատորը, որտեղ զետեղված կլինեն բանաստեղծի մահվան վերաբերյալ մինչ օրս չհրատարակված փաստեր: Այդ նյութերն իրեն հանձնել է բանաստեղծ Գագիկ Դավթյանը, ում փաստաթղթերը հանձնել է Պարույր Սևակը:



Հայաստան ասելիս աչքերս լցվում են
Հայաստան ասելիս թևերս բացվում են
Չգիտեմ ինչու է այդպես
 
leoДата: Воскресенье, 2010-11-28, 13.24.32 | Сообщение # 185
Полковник
Группа: Друзья
Сообщений: 335
Статус: Offline

Մարդ էլ կա, մարդ էլ

Մարդ կա՝ ելել է շալակն աշխարհի,
Մարք կա՝ աշխարհն է շալակած տանում...
Դու, որ սխալվել, սակայն չես ստել,
Կորցրել ես հաճախ, բայց նորից գտել.
Դու, որ սայթաքել ու վայր ես ընկել,
Ընկել ես, սակայն երբեք չես ծնկել,
Այլ մագլցել ես կատարից կատար,
Ելել ես անվերջ, բարձրացել ես վեր՝
Քո ահեղ դարից առնելով թևեր...
Ելել ես, որ ողջ աշխարհը տեսնես,
Որ անօրինակ քո դարը տեսնես,
Բոլոր կերպերով դու նրան զգաս,
Շահածով խնդաս, կորուստը սգաս...
Ելել ես իբրև նրա մունետիկ,
Որ նրա հեռուն զգաս քեզ մոտիկ,
Որ ճշմարտության ափերը տեսնես,
Ծպտըված ստի խաբելը տեսնես,
Որ չվախենաս, որ չվարանես՝
Անարդարության դեմքը խարանես...
Ահա թե ինչու դու այսքան տարի,
Դու որ հարազատ ծնունդն ես դարի,
Քայլում ես անդուլ, առաջ ընդանում,
Քայլում ես այնպես ծանր ու վիթխարի,
Ասես աշխարհն ես շալակած տանում...
Մարդ կա՝ աշխարհն է շալակած տանում,
Մարդ կա՝ ելել է շալակն աշխարհի...
Նա, ով ելել է շալակն աշխարհի,
Աշխարհում երբեք թաց տեղ չի քնում,
Գիտի թե ու'մ հետ և ու'ր է գնում,
ՈՒ'մ մեռելին է անարցունք լալիս,
ՈՒ'մ խոսքի վրա ստից ծիծաղում,
ՈՒ'մ հետ դինջ նստած նարդի է խաղում,
Հարկ եղած դեպքում և տանուլ տալիս...
Վերից է նայում ցածրում կանգնածին,
Չի նայում երբեք ներքև ընկածին.
Վերև կանգնածի աղջկան, որդուն,
Սիրուհուն անգամ ու քարտուղարին
Ո՜նց է քսմսվում, ու շողոքորթում...
Որտեղ մի պատառ չաղ ու յուղալի՝
Կանգնած է այնտեղ նա երկյուղալի...
Հեշտ զրպարտում է՝ երբ տեղն է գալիս,
Նույն հեշտությամբ էլ իր մեղքն է լալիս...
Ամե՜ն ինչից շատ, ամե՜ն ինչից վեր,
Հարազատ մորից և որդուց ավել,
Աշխարհում նա իր աշխարհն է սիրում...
Սու'տ է: Նա այնտեղ իր շահն է սիրում:
Ամե՜ն ինչից շատ, անե՜ն ինչից վեր,
Նա պատմության մեջ իր դարն է սիրում...
Սու'տ է: Նա դարի ավարն է սիրում:
Ամե՜ն ինչից շատ, ամե՜ն ինչից վեր,
Մեր կյանքն է սիրում, մեր նորն է սիրում...
Սու'տ է: Նա միայն իր փորն է սիրում:
Ամե՜ն ինչից շատ, ամե՜ն ինչից վեր,
Գաղփարական իր հորն է սիրում...
Սու'տ է: Ո'չ հորը, ո'չ մորն է սիրում,
Թանկ չէ ո'չ որդին, և ո'չ էլ թոռը:
Ամե՜ն ինչից շատ, ամե՜ն ինչից վեր
Սիրում է կյանքում նա իր .....աթոռը:
Աթոռն է սիրում
ՈՒ նրան տիրում.
Ցանկացած գնով ելնում է նա վեր,
Փորձում է թռչել նա առանց թևեր,
Անվերջ սողալով առաջ է գնում,
Գնում է այսպես և... տարեց - տարի
Ելնում է այսպես.... շալակն աշխարհի:
Մարդ կա՝ աշխարհն է շալակած տանում,
Մարդ կա՝ ելել է շալակն աշխարհի....

_____________

 
leoДата: Вторник, 2011-03-01, 00.40.59 | Сообщение # 186
Полковник
Группа: Друзья
Сообщений: 335
Статус: Offline
Մարդ էլ կա, մարդ էլ

Մարդ կա՝ ելել է շալակն աշխարհի,
Մարք կա՝ աշխարհն է շալակած տանում...
Դու, որ սխալվել, սակայն չես ստել,
Կորցրել ես հաճախ, բայց նորից գտել.
Դու, որ սայթաքել ու վայր ես ընկել,
Ընկել ես, սակայն երբեք չես ծնկել,
Այլ մագլցել ես կատարից կատար,
Ելել ես անվերջ, բարձրացել ես վեր՝
Քո ահեղ դարից առնելով թևեր...
Ելել ես, որ ողջ աշխարհը տեսնես,
Որ անօրինակ քո դարը տեսնես,
Բոլոր կերպերով դու նրան զգաս,
Շահածով խնդաս, կորուստը սգաս...
Ելել ես իբրև նրա մունետիկ,
Որ նրա հեռուն զգաս քեզ մոտիկ,
Որ ճշմարտության ափերը տեսնես,
Ծպտըված ստի խաբելը տեսնես,
Որ չվախենաս, որ չվարանես՝
Անարդարության դեմքը խարանես...
Ահա թե ինչու դու այսքան տարի,
Դու որ հարազատ ծնունդն ես դարի,
Քայլում ես անդուլ, առաջ ընդանում,
Քայլում ես այնպես ծանր ու վիթխարի,
Ասես աշխարհն ես շալակած տանում...
Մարդ կա՝ աշխարհն է շալակած տանում,
Մարդ կա՝ ելել է շալակն աշխարհի...
Նա, ով ելել է շալակն աշխարհի,
Աշխարհում երբեք թաց տեղ չի քնում,
Գիտի թե ու'մ հետ և ու'ր է գնում,
ՈՒ'մ մեռելին է անարցունք լալիս,
ՈՒ'մ խոսքի վրա ստից ծիծաղում,
ՈՒ'մ հետ դինջ նստած նարդի է խաղում,
Հարկ եղած դեպքում և տանուլ տալիս...
Վերից է նայում ցածրում կանգնածին,
Չի նայում երբեք ներքև ընկածին.
Վերև կանգնածի աղջկան, որդուն,
Սիրուհուն անգամ ու քարտուղարին
Ո՜նց է քսմսվում, ու շողոքորթում...
Որտեղ մի պատառ չաղ ու յուղալի՝
Կանգնած է այնտեղ նա երկյուղալի...
Հեշտ զրպարտում է՝ երբ տեղն է գալիս,
Նույն հեշտությամբ էլ իր մեղքն է լալիս...
Ամե՜ն ինչից շատ, ամե՜ն ինչից վեր,
Հարազատ մորից և որդուց ավել,
Աշխարհում նա իր աշխարհն է սիրում...
Սու'տ է: Նա այնտեղ իր շահն է սիրում:
Ամե՜ն ինչից շատ, անե՜ն ինչից վեր,
Նա պատմության մեջ իր դարն է սիրում...
Սու'տ է: Նա դարի ավարն է սիրում:
Ամե՜ն ինչից շատ, ամե՜ն ինչից վեր,
Մեր կյանքն է սիրում, մեր նորն է սիրում...
Սու'տ է: Նա միայն իր փորն է սիրում:
Ամե՜ն ինչից շատ, ամե՜ն ինչից վեր,
Գաղփարական իր հորն է սիրում...
Սու'տ է: Ո'չ հորը, ո'չ մորն է սիրում,
Թանկ չէ ո'չ որդին, և ո'չ էլ թոռը:
Ամե՜ն ինչից շատ, ամե՜ն ինչից վեր
Սիրում է կյանքում նա իր .....աթոռը:
Աթոռն է սիրում
ՈՒ նրան տիրում.
Ցանկացած գնով ելնում է նա վեր,
Փորձում է թռչել նա առանց թևեր,
Անվերջ սողալով առաջ է գնում,
Գնում է այսպես և... տարեց - տարի
Ելնում է այսպես.... շալակն աշխարհի:
Մարդ կա՝ աշխարհն է շալակած տանում,
Մարդ կա՝ ելել է շալակն աշխարհի....

Сообщение отредактировал leo - Вторник, 2011-03-01, 00.41.57
 
leoДата: Вторник, 2011-03-01, 00.44.26 | Сообщение # 187
Полковник
Группа: Друзья
Сообщений: 335
Статус: Offline
Нас мало, да, но мы армяне
Пусть мало нас, но величают нас – армяне….
Всех остальные себе не ставя выше,
Должны признать – и мир наш тем богат,
Что есть у нас библейский Арарат,
Что небо только в зеркале Севана
В себя смотреться сможет постоянно,
Отлит в Давиде образ человека,
Что здесь писалась музыка Нарека,
В скале упрямо вырубали храмы.

Пусть мало нас, но величают нас – армяне…
Мы никого себе не ставим выше:
Мы попросту другой судьбою дышим;
Армянской крови пролито не мало…
Когда бы нам история внимала!
Во дни когда бы мы бывали в силе,
Ничьей свободы сроду не казнили:
Не поднималась грозная десница
За все – веков – обиды расплатиться…
Смерть просто наш народ облюбовала
И было ей нас, ненасытной мало…
Во дни когда нас по свету метало,
Мы обрастали прочностью металла,
Что трудимся для каждого народа,
Который нас приветил в дни гонений…
Ему служил души армянский гений:

Пусть мало нас, на величают нас – армяне…
Из давних ран мы через стон воспряли:
Не вытравить из нас улыбки доброй,
Мы знаем как плечо подставить другу,
Как вызволить себя из замкнутого круга
Природной щедрости дарованной нам Богом-
Все во сто крат вернуть высоким слогом,
Воздать по добрости монетой звонкой чести
И в нужный час для друга быть на месте,

У каждой нации своя на свете ниша.
Вот так и мы себя не ставим выше,
Но ведаем, чего народом стоим:
Понятие – армяне – не пустое…
И почему бы не гордиться этим?!
Мы есть и будем. Пусть родятся дети.

 
leoДата: Вторник, 2011-03-01, 00.49.37 | Сообщение # 188
Полковник
Группа: Друзья
Сообщений: 335
Статус: Offline
Ոչինչ ու բնական է , որ թուրքը մնում է թուրք:
Վատ է, երբ հայն է դառնում թուրք
 
leoДата: Вторник, 2011-03-01, 00.50.08 | Сообщение # 189
Полковник
Группа: Друзья
Сообщений: 335
Статус: Offline
Կան խայտառակ ժամանակներ,
Երբ մարդ եթե իր բերանին կապ չի դնում,
Ապա նրա ձեռք ու ոտքին
ՈՒրիշներն են դնում կապանք:
Մենք մեր լեզվի կապն ենք կտրել,
Որովհետև,Ճիշտ է, լեզուն չունի ոսկոր,
Բայց կարող է...ոսկոր ջարդել,
Նաև կապանք ձեռք ու ոտքի:
Մենք, որ մարդ ենք ծնվել մորից,
Ո'չ, չենք ուզում դառնալ ընձուղտ,
Որ, վիզներս չերկարացնենք
Դեռ չեղած ու չլինելիք
Բան տեսնելու հիմար հույսով:
Մենք չենք ուզում ընձուղտ դառնալ,
Որ մեր մաշկին անսուտ աստղեր չդաջոտեն
Մեզ դարձնելով մի սուտ երկինք:
Եվ չենք ուզում ընձուղտ դառնալ,
Որովհետև ընձուղտ կոչված այդ վիթխարին
Ո'չ մի անգամ ամբողջ կյանքում
Ձայն ու ծպտուն չի արձակել...
 
leoДата: Вторник, 2011-03-01, 00.51.49 | Сообщение # 190
Полковник
Группа: Друзья
Сообщений: 335
Статус: Offline
Պարույր Ռաֆաելի Սևակ (Ղազարյան)

Паруйр Рафаэлович Севак (наст. фамилия — Казарян; арм.- Պարույր Ռաֆաելի Սևակ (Ղազարյան); 26 января 1924 года — 17 июня 1971 года) — армянский поэт и литературовед, доктор филологических наук, лауреат Государственной премии Армянской ССР (1967 г.), автор сборников стихов “Бессмертные повелевают” (1948 г.), “Дорога любви” (1954 г.), “Снова с тобой” (1957 г.), “Человек на ладони” (1963 г.), “Да будет свет” (1969 г.) и лирической поэмы “Несмолкающая колокольня” (1959 г.), за создание которой Севак был удостоен Государственной премии СССР.

Паруйр Рафаэлович выбрал псевдоним "Севак", когда впервые преложил свои стихи к публикации в журнале. В редакции ему сказали, что фамилия Казарян не звучная для поэта, и поэтому ему необходим псевдоним. Недолго раздумывая, Паруйр, который восхищался Рубеном Севаком - выдающимся западно-армянским поэтом, который пал жертвой геноцида, выбрал себе псевдоним "Севак".

Паруйр Севак родился 26 января 1924 года в селе Чанахчи (ныне Зангакатун) Араратского района Армении. После окончания школы, в 1940 году Паруйр Севак поступил на отделение армянского языка и литературы филологического факультета ЕрГУ. После окончания ЕрГУ в 1945 г., Паруйр Севак поступает в аспирантуру Академии Наук Армении. В эти же годы он женился на своей однокурснице Майе Авагян и у них родился сын – Грачья, однако через несколько лет этот брак распался. П. Севак уехал учиться в Москву и поступил в Литературный Институт им. Горького. В Москве он вновь женился на Нине Менагаришвили. В браке с Ниной у Севака родилось двое сыновей – Армен и Корюн. В 1955 г. он закончил институт им. Горького и до 1959г. занимался преподавательской деятельностью в том же институте. В 1960г. П. Севак возвращается в Ереван. В 1963-1971 г.г. П. Севак работал в Институте Литературы им. Абегяна в качестве старшего научного сотрудника; в 1966-1971 г.г. был секретарем правления Союза писателей Армении; в 1967 г. защитил диссертацию и получил степень доктора наук; в 1968 г. был избран депутатом Верховного Совета Армянской ССР.

17 июня 1971 года, возвращаясь домой из родной деревни, Паруйр Севак с женой Ниной Менагаришвили попали в автокатастрофу и погибли.

Первые стихотворения Паруйра Севака увидели свет в журнале “Советская литература”. А через время были опубликованы первые сборники стихов “Бессмертные повелевают” (1948 г.), “Дорога любви” (1954 г.), “Снова с тобой” (1957 г.), “Человек на ладони” (1963 г.), “Да будет свет” (1969 г.) и первая поэма “Несмолкающая колокольня”(1959 г.).

Большое воздействие на творчество Паруйра Севака оказал тот факт, что его родители вынуждены были бежать из западной Армении, которая находилась под властью Османской Турции, спасаясь от Геноцида армян 1915 г, организованным Правительством Младотурков. Раздумья поэта о геноциде отражены, в основном, в поэмах «Несмолкающая колокольня» (1959 г.) и «Трехголосная литургия» (1965г.), которая посвящена 50-летию геноцида 1915 г..

Паруйр Севак перевел на армянский язык произведения Пушкина, Лермонтова, Есенина, Блока, Янки Купалы, Райниса, Брюова, Абашидзе, Маяковского, Межелайтиса, ряда венгерских поэтов и др. А его произведения изданы на русском, украинском, литовском, грузинском, чешском, венгерском и других языках.

 
Forum » ARMENIA » ՀԱՅ ԳՐԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ. Армянская Литература. » Պարույր Սևակ, 1924-1971
Поиск:

ПРОЙДИТЕ РЕГИСТРАЦИЮ ЧТОБА НЕ ВИДЕТЬ РЕКЛАМУСайт создан в системе uCoz